Zaman hep kronoloji çizgilerine yerleştirilebilecek bir kavramdan
    ibaret değildi. Doğuda zaman lineer değil çemberseldi. Yani insan
    biriktirerek değil ancak biriktirdiklerinden  kurtularak “âlim” olabilirdi.

         Her şey sıfırlardan ve birlerden, salt gündüz veya geceden,
    evet veya hayırdan, ya da artı veya eksiden, doğru veya yanlıştan
   oluşmak zorunda değildi. Bu iki uç arasındaki yaşadığımız sonsuzlukta;
    iki ucun bir noktada birleştiğinin belli belirsiz farkında olduğumuz bir
    dönem vardı.

         Kendimizi tabiatın dışında ve hatta üstünde konumlandırarak
   hiyerarşik piramitler oluşturduk. Dar alanlarda, beton kulelerde, katları
   “biriktirerek” teknolojik ilerleme ile ulaştığımız bu egosantrik medeniyet
    gerçekten seni mutlu ediyor mu?

         “Lineer Zaman’ın sonu görünmüştür”. İnsan, var olan her şey ile
   birdir. Ve zamanın çembersel döngüsü içinde üstünlük iddiası
   olmadan  var olabileceğini hatırlayacaktır.